سيد حسن حسينى سيد حسن حسينى ، در سال 1335 ه . ش در محله‌ى سلسبيل تهران ديده به جهان گشود . اصل وى از شهر اورازان است . تحصيلات ابتدايى و متوسطه را در تهران به انجام رسانيد و در اوايل انقلاب اسلامى به دانشگاه راه يافت و به دريافت ليسانس تغذيه نايل آمد و دكتراى ادبيات فارسى را هم در دانشگاه آزاد به اتمام رسانيد و هم اكنون در دانشگاه‌هاى تهران به تدريس اشتغال دارد . حسينى از شاعران فعال انقلاب اسلامى است او و عده‌اى شاعر جوان در اوايل انقلاب انجمنى به نام حوزه‌ى هنرى انديشه‌ى اسلامى تشكيل دادند . وى با اينكه انواع قالب‌هاى شعرى را تجربه كرده امّا رباعىهاى او حال و هواى ديگرى دارد . حسينى به زبان عربى آشنايى كامل دارد و تا به حال چند كتاب از اين زبان به فارسى برگردانيده است . از آثار اوست : « همصدا با حلق اسماعيل » مجموعه شعر ، « براده‌ها » مجموعه‌ى نثر ادبى « گنجشك و جبرئيل » مجموعه‌ى شعر نو ، ترجمه‌ى « حمّام روح » از جبران خليل جبران . ترجمه مجموعه‌اى از شعر نو معاصر عرب با همكارى موسى بيدج به نام « نگاهى به خويشتن » . - * - آن دم كه ز رزمگاه خود باره كشيد * آن نعره‌ى عاشقى دگر باره كشيد لبيك گلوى كودك شش ماهه * خون بود كه تا ستاره فوّاره كشيد « 1 » * كس چون تو طريق پاكبازى نگرفت * با زخم نشان سرفرازى نگرفت زين پيش دلاور كسى چون تو شِگفت * حيثيّت مرگ را به بازى نگرفت * * * كوه از كمر شكست : به گونه‌ى ماه نامت زبانزد آسمانها بود و پيمان برادريت با جبل نور چون آيه‌هاى جهاد محكم * تو آن راز رشيدى كه روزى فرات بر لبت آورد

--> ( 1 ) - هديه عشق ؛ ص 117 .